Vetëtimat, që kanë goditur planetin Tokë miliarda vite më parë, mund të kenë zhbllokuar fosforin e nevojshëm për krijimin e ADN-së, qelizave dhe kockave, ka zbuluar një studim i ri.

Studiuesit në Yale dhe Universitetin e Leeds thonë se shkëndijat thelbësore mund të ketë marrë një kuintillion, një numër me 30 zero - goditje rrufe për një miliard vjet.

Ata thonë se këto goditje zhbllokuan fosforin e nevojshëm për krijimin e biomolekulave që do të ishin baza e jetës në planet.

Fosfori është përbërës kryesor i domosdoshëm për formimin e jetës – por nuk ishte i arritshëm lehtë në Tokë miliarda vjet më parë, i mbyllur brenda mineraleve.

Zbulimi mund t’i ndihmojë shkencëtarët të kuptojnë se si u formua jeta në Tokë dhe se si ende mund të formohej në planetët si Toka në të gjithë universin.

Pyetja që i ka mundur shkencëtarët për shumë gjatë ka qenë pikërisht se si u fut fosfori në Tokë në një formë të përdorshme për të ndihmuar në krijimin e AADN-së, ARN-së dhe biomolekulave të tjera të nevojshme për jetën.

Shfaqja e jetës në Tokë varej nga një kombinim i saktë i përbërësve kritikë, një prej të cilëve ishte fosfori bio-i disponueshëm ose reaktiv.

Shkencëtarët shikuan së pari meteoritët, copa shkëmbinjsh hapësinorë si asteroidë dhe kometa që bien poshtë në sipërfaqen e Tokës.

Ideja ishte që meteoritët që përmbajnë mineralin fosforik shreibersit (metal i rrallë fosfid hekuri, 3P), i cili është i tretshëm në ujë, u përplas në sipërfaqen e Tokës me frekuencë të mjaftueshme për të krijuar kushtet e nevojshme për jetën biologjike.

Pengesa në teorinë e meteorit, sidoqoftë, kishte të bënte me frekuencën, ku do të duheshin më shumë gurë hapësinorë sesa mendohej se kishin rënë në Tokë në atë kohë.

Gjatë periudhës kur mendohet të ketë filluar jeta, diku nga 3.5 në 4.5 miliard vjet më parë, frekuenca e përplasjeve të meteorit ra në Tokë.

Por ka pasur një burim tjetër të fosforit që gjendet në pllakat e rralla të quajtura schreibersite (metal i rrallë fosfid hekuri, 3P).

Sipas autorit kryesor Benjamin Hess, schreibersite mund të gjendet gjithashtu në disa gota – të quajtura fulgurite që formohen kur rrufeja godet tokën.

Gota që rezulton nga goditja e rrufesë përmban pak fosfor nga shkëmbinjtë sipërfaqësorë, por në formë të tretshme. Ekipi krijoi një model kompjuterik për të zbuluar se sa rrufe goditën Tokën në kohën kur filloi të shfaqej jeta.

Hess dhe bashkëautorët Sandra Piazolo dhe Jason Harvey nga Universiteti i Leeds vlerësuan se Toka e hershme pa një deri në pesë miliardë rrufe çdo vit.

Sot sipërfaqja e Tokës goditet nga rrufetë rreth 560 milion herë në vit, vlerësoi ekipi.

Kjo do të shtonte deri në 0,1 deri në 1 goditje kuintilioni gjatë një miliard vjetësh duke goditur planetin – dhe mjaft fosfor të përdorshëm të prodhuar si rezultat.

Duke përdorur një komplet teknikash spektroskopike, ata e gjejnë schreibersitin (metal i rrallë fosfid hekuri, 3P) brenda mineraleve qelqore të formuara nga goditjet e rrufeve në toka të caktuara të pasura me argjilë.

Duke vlerësuar sasinë e schreibersitit (metal i rrallë fosfid hekuri, 3P) që mund të jetë prodhuar nga secila goditje dhe zonën e përshtatshme të tokës në Tokën e hershme, ata llogarisin që goditjet e rrufesë mund të kenë çliruar midis 110 dhe 11,000 kg fosfor në vit./Motilokal.com